ادبیات عمومی بهشهر

 در سال 1326 شمسی جمعی از اساتید و  دانشجویان تهران ، دست به دامن شهریار می شوند. موضوع را کاملاً شرح می دهند. نگرانی و وحشت مردم جهان را با او در میان می گذارند و یادآوری می کنند که تنها شهریار ، نابغه شعر و ادب مشرق زمین می تواند، انیشتین آن نابغه ریاضی و فیزیک مغرب زمین را متاثر بکند. خود استاد شهریار می فرمودند: " چنان منقلب شدم که گویی بمب اتم کره زمین را به کلی نابود کرد و پودر آن در فضای بیکران پخش شد. از جسم خاکی رهیدم . در عالمی اعلا به درگاه خداوند متوسّل شدم : خدایا کمکم کن. پروردگارا، قدرتی می خواهم که دل آن سلطان ریاضی را نرم کنم. اکنون که من مامور این امر مهم شده ام ، شرمنده ام مگردان." آری، شهریار ادب شرق، توفیق الهی را کسب می کند و همان شب ، شعر ((پیام به انشتین)) آفریده میشود. این شعر به قدری روان و منسجم و صمیمی و موثر، خلق می شود که گمان نمی کنم هیچ سنگدلی را یارای مقاومت در برابرش باشد.
   
بلافاصله این شعر به زبان های انگلیسی ، آلمانی ، فرانسه و روسی ترجمه می گردد. عده ای مامور میشوندکه شعر را به انیشتین برسانند. از مسئولین و محافظین اش ، وقت می گیرند. روز موعود فرا میرسد. ترجمه فصیح انگلیسی شعر را در اقامتگاه انیشتین، برایش می خوانند. آن بزرگمرد عالم دانش ، دو بار از جای خود برمیخیزد. دو دستش را بر صورتش می نهد و می فشارد. قطرات اشک بر شیشه عینکش نمایان می شود. با چهره ای اندوهگین یکباره ، با صدایی بلند فریاد می زند:" به دادم برسید" بعد سکوت می کند و صورتش را در میان دو دستش می گیرد و غرق در بحر تفکر می گردد. سکوت غم انگیزی فضای اقامتگاهش را پر می کند.
دقایقی بعد ، می خواهد که شعر بار دیگر خوانده شود. این بار پس از شنیدن آن به خارج از اتاقش می رود و با وضعیتی مغموم در باغ مخصوصش قدم می زند. گویا تا آخر عمر هم همیشه غمگین بوده است. تا اینکه در سال 1955 میلادی برابر با 1334 شمسی زندگی را بدرود می گوید. جنازه اش بنا به وصیت خود، سوزانده و خاکسترش مدفون می گردد

پيام شهر يار به انشتين
انشتین یک سلام ناشناس البته  می بخشی
 دوان در سایه روشن های یک مهتاب خلیایی
 نسیم شرق می آید، شکنج طرّه ها افشان
 فشرده زیر بازو شاخه های نرگس و مریم
از آن هایی که در سعدیه شیراز می رویند
 زچین و موج دریاها و پیچ و تاب جنگل ها
 دوان می آید و صبح سحر خواهد به سر کوبید
در خلوت سرای قصر سلطان ریاضی را.
  درون کاخ استغنا، فراز تخت اندیشه
  سر از زانوی استغراق خود بردار
 به این مهمان که بی هنگام و ناخوانده است، دربگشا
 اجازت ده که با دست لطیف خویش بنوازد
 به نرمی چین پیشانی افکار بلندت را
 به آن ابریشم اندیشه هایت شانه خواهد زد.
  نبوغ شعر مشرق نیز با آیین درویشی
 به کف جام شرابی از سبوی حافظ و خیام
به دنبال نسیم از در رسیده می زند زانو
 که بوسد دست پیر حکمت دانای مغرب را
 انشتين آفرین بر تو ،
 خلاء با سرعت نوری که داری ، در نوردیدی
 زمان در جاودان پی شد، مکان در لامکان طی شد
 حیات جاودان کز درک بیرون بود پیدا شد
 بهشت روح علوی هم که دین می گفت جز این نیست
تو با هم آشتی دادی جهان دین و دانش را
 انشتين ناز شست تو!
نشان دادی که جرم و جسم چیزی جز انرژی نیست
 اتم تا می شکافد جزو جمع عالم بالاست
 به چشم موشکاف اهل عرفان و تصوّف نیز
 جهان ما حباب روی چین آب را ماند
من ناخوانده دفتر هم که طفل مکتب عشقم،
 جهان جسم ، موجی از جهان روح می دانم
 اصالت نیست در مادّه.
انشتين صد هزار احسن و لیکن صد هزار افسوس
حریف از کشف و الهام تو دارد بمب میسازد 
انشتين اژدهای جنگ ....!   
 جهنم کام وحشتناک خود را باز خواهد کرد
  دگر عشق و محبت از طبیعت قهر خواهد کرد
  چه می گویم؟   
مگر مهرو وفا محکوم اضمحلال خواهد بود؟ 
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟

  مگر یک مادر از دل ((وای فرزندم)) نخواهد گفت؟

انشتين بغض دارم در گلو دستم به دامانت

نبوغ خود به کام التیام زخم انسان کن